| |
 |
Choroby.edu.pl
Wyszukaj choroby:Wg układu występowania.
Alfabetycznie: |
Słownik medyczny zawierający opisy
chorób,
ich objawy i przyczyny, leczenie, ewentualne powikłania oraz
zapobieganie chorobom.
A B C
D E
F G
H I
J K
L M
N O
P R
S T
U W
Z
|
|
| |
Schizofrenia
Schizofrenia to choroba, którą zalicza się do psychoz endogennych.
To zaburzenie natury psychicznej, które objawia się upośledzonym
postrzeganiem rzeczywistości. Schorzenie to objawia się w postaci
różnorodnych omamów słuchowych oraz powstawaniem urojeń. Może
dochodzić także do zaburzeń w zakresie mowy oraz myślenia. Wszystkie
te dolegliwości sprawiają, że chora osoba nie potrafi normalnie
funkcjonować w społeczeństwie i zawsze w pewnym stopniu od niego
odstaje.
Schizofrenia jest chorobą, która może rozwinąć się nagle, lub
skrycie funkcjonować przez wiele lat, nie wykazując żadnych
widocznych objawów. W przypadku nagłego „napadu” choroby występują
nagłe i gwałtowne objawy. Często zachowania, które wówczas się
pojawiają, mogą być zupełnie skrajne. Chora osoba można być
jednocześnie silnie podniecona, a przy tym- przerażona. Chorobie
towarzyszy uczucie osłupienia, rozkojarzenie, omamy, oraz różne
dziwne zachowania, a nawet- próby samobójcze. Jeśli choroba rozwija
się powoli, to objawy, chociaż niekiedy podobne, ciężko zauważyć od
razu. Osoba chora na schizofrenie może przez dłuższy czas zachowywać
się zupełnie normalnie, może pracować i utrzymywać kontakty
towarzyskie. Zmiany następujące w jego psychice mogą być nie
zauważalne przez otoczenie. Natomiast chory będzie czuł się dziwnie,
jakby pochodził nie z tego świata. Może czuć się niezrozumiany przez
otoczenie. Wówczas dochodzi do tego, że chory zaczyna unikać
towarzystwa, porzuca lub zaniedbuje podstawowe czynności życiowe
takie jak chociażby higiena osobista czy regularne jedzenie.
Objawy schizofrenii mogą być różne. Zasadniczo jednak prawie zawsze
pojawiają się halucynacje oraz urojenia. Poza tym zachowanie osoby
chorej można uznać za dziwne i nietypowe. Poza tych u chorego może
dojść do zubożenia mowy, niezdolności do okazywania podstawowych
uczuć, takich jak chociażby radość, lub ogólnej apatii.
Jeśli chodzi o leczenie, to polega ono zwykle na stosowaniu leków
przeciwpsychotycznych. Skuteczność takiego leczenia nie jest jednak
akceptowana przez wszystkich lekarzy. Niektórzy twierdzą, że lepszym
wyjściem jest leczenie za pomocą psychoterapii. Najlepiej jest
wówczas, gdy połączy się oba te sposoby leczenia. Dodatkowo można
stosować terapię elektrowstrząsową. Jedno jest pewne- leczenie
należy podjąć jak najwcześniej. Wówczas są szansę na wyleczenie
pacjenta i prowadzenie przez niego całkiem normalnego życia. |
|
|